Μια σκιά ανθρώπου σηκώθηκε από την πολυθρόνα της θεραπείας. Δεν θα είχε βάρος ούτε μισό κιλό. Σχεδόν γλίστρισε έξω από τη θέση. Ανεπαίσθητα. Αποφεύγοντας να προκαλέσει τον παραμικρό θόρυβο. Προσπαθώντας να φτάσει σε μένα τίποτα από το βράσιμο της ψυχής του. Δεν είναι η μοιρασιά για όλους ίδια. Και δεν είναι η απάντηση όλων ίδια στην πρόσκληση της ζωής. Στα 17 του ωστόσο σπάνια ο άνθρωπος έχει έγνοια τη δική του βολεψιά. Στα 17 του ο άνθρωπος πασχίζει να πατήσει “execute”, εκτέλεση, δράση, εφαρμογή. Το πνίξιμο των 17 είναι για αυτόν πνίξιμο όλης της ύπαρξής του.
«Οι έφηβοι έχουν να επαναστατήσουν και οι γονείς έχουν να μην διαλυθούν» έλεγε η καθηγήτρια και ψυχαναλύτρια Joy Schaverien πριν λίγη ώρα στο webinar “Boarding School Syndrome: The Psychological Trauma(s) of ‘Privileged’ Children”. «Όταν ο γονέας αφήσει τη γονεϊκότητα σε έναν τρίτο, αυτός ο τρίτος είναι ένας ξένος». Όταν το παιδί που νοιώθει ότι οι γονείς του παραιτήθηκαν, λέει η έμπειρη θεραπεύτρια, ενηλικιώνεται, δείχνει «από έξω ότι συμμορφώνεται με τους κανόνες, αλλά υπάρχει ένα μέρος μέσα του που δεν συμμορφώνεται, ένα μέρος που έκρυψε την αίσθηση ασφάλειας, εκεί φωλιάζει ένας επαναστάτης».
Ένας ενήλικας άντρας, θύμα σεξουαλικής κακοποίησης στα παιδικά του χρόνια, τη ρώτησε: πως τα κομμάτια ενός ανθρώπου γίνονται ένα τώρα στην ενήλικη ζωή; Με τρυφερότητα απάντησε πως προϋπόθεση είναι η σταθερή σχέση αποδοχής. Μια σχέση που μέσα της μπορεί να περπατήσει κάποιος το μονοπάτι προς τον πόνο του παιδιού, να μπορέσει να το αφουγκραστεί και να χωρέσει τον πόνο, να επιτρέψει την αλήθεια του να βγει για την εποχή και τα πρόσωπα που αντιστοιχεί, αφήνοντας χώρο στο σήμερα να προχωρήσει από τη σιχασιά που νοιώθει για τα κομμάτια του. Συνεχίζω πως όταν στο σήμερα βγει ο θυμός του τότε, πρόσωπα συντροφικά και υποστηρικτικά βιώνουν ξανά και ξανά το μαρτύριο του πονεμένου μα αγαπημένου τους, να τρέμει την εγγύτητα, να καταγγέλει την απόσταση, να σπάζει τη δέσμευση, να αρνείται την έξοδο, να νοιώθει ασφάλεια στον πάγο της κατάθλιψης.
Ποιος να τη κτίσει αυτή τη σχέση για τον παιδικό του εαυτό; Ποιος για το παιδί του; Ποιος για το παιδί του άλλου; Ποιος για το εγκαταλειμμένο παιδί; Ποιος να καταλάβει και να σηκώσει τη δημιουργία πλαισίων και προγραμμάτων παιδικής προστασίας που να αποδέχονται και να μην βολεύουν, που να αλλάζουν και να μην απορρίπτουν;
Προχθές μες το καλοκαίρι ξανάβρεξε. Σαν και ο καιρός να έχει ανάγκη να συμπορευτεί με το ανθρώπινο βίωμα. Ωστόσο η βροχή δεν νίκησε τη φωτιά. Στο αντάμωμα της κανονικότητας ο καημός για το άλυτο πένθος μετουσιώνεται σε επιλογή συνέχειας:
-Αν η λαχτάρα για ζωή καθρεφτίζει σενάρια δεδομένα, γίνεται αγώνισμα επιτυχίας.
-Αν η λαχτάρα για ζωή καλοσωρίζει το άγνωστο, δεν ορίζει ο υπέρηχος τη συνέχεια, δεν ορίζουν οι φωνές του παρελθόντος την επόμενη κίνηση, αλλά το δράμα της απόγνωσης μπροστά στον χαμό και την απώλεια γίνονται οροπέδια επανεπιλογής.
Τραυματίες των επιλογών μας και περίγελος του «καθωσπρέπει» των άλλων, θα στήνουμε κάθε πρωί τη δυνατότητα να αγαπηθούμε και κάθε βράδυ θα αναζητούμε το δρόμο να στήσουμε τη σχέση ξανά ορόσημο.
Α. Λ.
