Ένα χρόνο μετά την προσγείωση των εξωγήινων! Ένα χρόνο μετά την αποκάλυψη των ζόμπι! Ή ένα χρόνο μετά την Πανδημία του Κορονοϊού! Όταν ζεις το σενάριο φαντασίας, η ζωή είναι εκδοχή ταινίας εφηβικού θρίλερ και ψάχνεις το ρόλο στο κάστινγκ της ζωής! Τραγικό θύμα, «ήρωας» της εντατικής ή αρνητής μάσκας; Και τα εφηβάκια μας; Τραγικοκωμικοί κομπάρσοι;
Όταν το 80% της επικοινωνίας των ανθρώπων είναι εξωλεκτικό, σε τι εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας ώρες ατέλειωτες σε απρόσωπες και χωρίς κάμερα συχνά, πλατφόρμες e-εκπαίδευσης; Όταν το ανθρώπινο πλάσμα αποκτά επίγνωση της ύπαρξης μέσα από τη σχέση, πως να μην απανθρωπιστούμε στην απόσταση του φόβου; Πως να κρατηθεί η τέχνη της ζωής, όταν κραυγάζουμε ότι «σκάσαμε» και δεν αντέχουμε την καραντίνα, συγχρωτιζόμαστε αντιδραστικά, αλλά 8 και 9 από τους 10 εφήβους μας, αποτύχαμε να τους βγάλουμε από την εξαναγκαστική (για λόγους δημόσιας υγείας), ασφάλεια του δωματίου τους;
Αρνούμαι να κατανοήσω την πρόταση ελέγχου μέσα από την καταστολή! Αυτό θα απαιτούσε να εμέσω και να ξεράσω πάνω στα δυο μου πολύτιμα, την υπαρξιακή έμπνευση της Πίστης στην Αγάπη και την υπαρξιακή έμπνευση της Παιδοψυχιατρικής επιστήμης που τον Άνθρωπο αλλάζει. Οφείλω ωστόσο να μοιραστώ την αγωνία πως η παλινδρόμηση και καταφυγή στην Βία είναι αποτέλεσμα μιας (ανεπίτρεπτης) πολιτισμικής αυτοκτονίας, αφού πρώτα εξολοθρεύουμε την ελπίδα σε αυτό που δεν βλέπουμε, τα παιδιά. Γιατί το μέλλον μας είναι τα σημερινά παιδιά, έφηβοι και μετέφηβοι. Ελπίδα μου; Να βρουν χώρο να μας αγαπήσουν εμάς τους ενήλικες, παρά την εικόνα εμφυλίου και απογοήτευσης που αλληλομοιραζόμαστε στα social και main media. Κοινή η πίκρα σε πλούσιους και φτωχούς, εξουσιαστές και αναρχικούς, σε μορφωμένους ακαδημαϊκούς που παθητικά αφέθηκαν στα πάθη, σε αδύναμους πολιτικούς που σαν άνθρωποι της νύχτας επιβάλλονται με την σωματική βία και το μπούλινγκ ή που περιμένουν να ψηφιστούν πάνω στο σώμα νεκρών νεανικών προσώπων, σε εκπαιδευτικούς που γκρινιάζουν, σε κληρικούς που δηλητηριάζουν τις καρδιές, σε γονείς που μαζί με το επαγγελματικό τους αδιέξοδο, χάνουν την επιθυμία της Γονεϊκότητας.
Στην κοινωνία που γεννάνε τα σημερινά παιδιά ελπίζω. Ελπίζω γιατί κρατιούνται σε επαφή με το συναίσθημα. Ελπίζω γιατί ανταποκρίνονται στο κάλεσμα των διαδικτυακών ομάδων επικοινωνίας. Ελπίζω γιατί αναγνωρίζουν την απογοήτευση ως δική τους. Συζήτηση σε εφηβική ομάδα υποστήριξης:
-(Μαθήτρια Α Λυκείου): «Στην πρώτη καραντίνα, το ευχαριστήθηκα. Η δεύτερη μου είναι δυσάρεστη. Έχω μια πικρή γεύση».
-(Μαθητής Γ Λυκείου): «Εγώ πλέον έθεσα στόχους. Θέλω να κάνω καραντίνα αλλού του χρόνου. Οραματίστηκα το μέλλον μου. Έσπασε και η παρέα που βγαίναμε (…) με το αλκοόλ».
-(Εγώ) «Ακούω την ελπίδα»…
-(Μαθητής Γ Λυκείου): «Το μέλλον έρχεται κάποια στιγμή. Θα τα στριμώξω όλα, αλλά θα τα ζήσω».
Η Πτώση είναι προϋπόθεση της αλλαγής, γιατί μαζεύει την κουλουριασμένη, από τον πόνο, ύπαρξη, σε μια διαδικασία αυτοεξέτασης. Έτσι λειτουργεί και το «λάθος». Γονείς, Εκπαιδευτικοί, Πολιτικοί και άλλοι ενήλικες, είναι οκ να κάνουμε το λάθος, αν αυτό αναγνωριστεί. Η καραντίνα λειτουργεί σαν μια ακάλεστη Σαρακοστή, προετοιμασίας να χωρέσουμε τον Άλλον, εκεί που σήμερα κατοικεί ο αυτο-θαυμασμός και η αυτο-μεμψιμοιρία. Κλείνοντας ένας χρόνος Πανδημίας, έχουμε να αναστοχαστούμε: είμαστε επιτέλους έτοιμοι για τη Ζωή και αν ΝΑΙ για ποια Ζωή; Ας αρνηθούμε να είναι ο θυμός του περιορισμού μας ανώριμα αυτοδικαιωτικός, ας αρνηθούμε να είμασταν απλώς οι χρήστες και οι καταναλωτές μιας ζωής που μας εξόργισε ότι έκλεισε εδώ και 1 χρόνο η παροχή μιας γκλάμορους ζωής, ας αρνηθούμε να περιμένουμε απλώς την επιστροφή «στα ίδια». Αιώνες κάποιοι λιώνουν για να μην πειραχτεί το δικό μας «ίδια». Και δεν είναι απλώς τα χέρια ενός εργάτη στα ορυχεία του Κογκό που σπάζουν το κοβάλτιο του δικού μου iPhone, είναι το ίδιο μου το παιδί, που συχνά είναι ο άλλος που είχα να χωρέσω. Είναι ο σύντροφος και ο συνεργάτης. Ο γείτονας στη γειτονιά και ο γείτονας της διπλανής πατρίδας. Είναι ο άλλος μου πεινασμένος για σχέση εαυτός, που στην τρέλα της προ-καραντίνας κοινωνίας, είδε στην οικονομική κρίση, απλώς και μόνο προβλήματα στην οικονομία και το πορτοφόλι.
Καλή μας μετάνοια.
Αλέξης Λάππας
